زني به رنگ آب

آرزو

به ياد پارسالم اين موقع كه مي افتم ميبينم چقدر نميدونستم،چقدر پرت بودم،چه باورهاي اشتباه و استاندارهاي الكي واسه خودم ساخته بودم و چه عذابهايي كه نكشيدم..با اونكه پارسال سختترين سال احساسي- رابطه اي براي من بود ولي برايندش مثبت بود، بهترين فكرهام منو به جايي رسوندن كه اصلا ازش راضي نبودم ،فهميدم كه يه جاي كار ميلنگه و دست به كار شدم... كار كردن روي خودم بهترين نتيجه اي بود كه ميتونستم بهش برسم..از خدا خواستم كه اين سالي كه پيش رو دارم سال تغيير برام باشه ..يعني ميشه كه بشه ؟ اگه عشق من بخواد چرا كه نشه؟(منظور از عشقم اون بالائيه است)

چرائيشو نميدونم ولي طبيعت و سرشت من با مسافرت گره خورده ..شايد خنده دار باشه ولي با ديدن كوهها ،ديدن يه منظره يا حتي ديدن يه هواپيما تو آسمون روح من به پرواز درمياد..ميدونم آينده من با مسافرت عجين خواهد بود..يادمه اون روزا موضوع انشا اين بود كه در آينده دوست داريد چكاره شويد،همه مينوشتن دكتر ،معلم،مهندس هم تازه بهش اضافه شده بود ولي من هميشه مينوشتم جهانگرد..هيچوقت هم معلمون انشاي منو براي خوندن پاي تخته انتخاب نكرد.

قشنگترين قسمت زندگي اينه كه نقطه اقتدار زندگي درون منه...اگه من بخوام،همه چيز شدنيه..پس جاي نگراني نيست.

در بطن زمستان بالاخره دريافتم كه در من تابستاني شكست ناپذير وجود داشته.

_{آلبرت كاموس}

+نوشته شده در دوشنبه 17 فروردین1388ساعت11:18توسط تي تي |